جبار سعیداوی: در آخرین اظهارات نخست وزیر رژیم صهیونیستی، نکته ای عمیقاً قابل تأمل و در عین حال افشاگرانه به چشم میخورد. وی با صراحت اعلام کرد: «آخرین اسلحه ما در جنگ با ایران، پلتفرمهایی مانند تیکتاک و ایکس (توییتر) خواهد بود.» این سخن، بسیار فراتر از یک تهدید سایبری است؛ این، اعترافی آشکار به شکست پروژه «جنگ سخت» و تغییر کانون تهاجم به عرصه «جنگ نرم و شناختی» است.
از میدان نبرد تا میدان ذهن: تغییر استراتژی دشمن
این اعلام، در حقیقت، پرچم تسلیم استراتژیستهای تلآویو در برابر استحکام، اقتدار و قدرت بازدارنده جمهوری اسلامی ایران در عرصههای نظامی و امنیتی است. هنگامی که دشمن از «آخرین اسلحه» خود سخن میگوید، به این معناست که زرادخانه سنتی او—از ترورهای دانشمندان تا حملات سایبری و تحرکات منطقهای—کارایی خود را از دست داده است. بنابراین، نقطه تمرکز به جبههای منتقل میشود که آسیبپذیریهای بالقوه بیشتری در آن متصور است: روان و اراده ملت.
هدفگذاری جنگ شناختی: ناامیدی، خودویرانگری و سیاهنمایی
استراتژی نوین، شرارتآمیز و عمیقاً خطرناک است. هدف، نه زیرساختهای فیزیکی، که «باورها»، «امید» و «اراده جمعی» ملت ایران است. ابزار این جنگ، پلتفرمهای رسانهای گسترده و در دسترس است که میتوانند به سلاحی برای القای چند باور کلیدی تبدیل شوند:
1. القای ناتوانی و شکست: ترویج اینکه ایران در تمامی عرصههای اقتصادی، فرهنگی و سیاسی «ناتوان» است و هیچ نقطه روشنی در افق وجود ندارد.
2. تخریب سرمایههای اجتماعی: دامن زدن به اختلافات، بیاعتمادی عمومی نسبت به نهادها و تضعیف روحیه همبستگی ملی.
3. عادیسازی یأس و خودویرانگری: تبلیغ این گزاره که هیچ تلاشی برای بهبود وضعیت ثمربخش نیست و آیندهای جز تاریکی در انتظار نیست. این دقیقاً «سم مهلک» برای پویایی هر جامعهای است.
نقاط قوت واقعی در برابر توهمات سیاه
اما حقیقت، در تقابل کامل با این روایت سازیهای مسموم قرار دارد. جامعه ایران با وجود تمامی فشارهای حداکثری و جنگ تمامعیار اقتصادی، نشان داده که:
· در عرصه اقتصاد: با وجود تحریمهای بیسابقه، بر بسیاری از وابستگیها غلبه کرده، رشد در بخشهای کلیدی مانند کشاورزی، نانو و بیوتکنولوژی را تجربه میکند و به رغم مشکلات، کماکان به عنوان یک قدرت اقتصادی در منطقه ایستاده است.
· در عرصه فرهنگ: تولیدات فرهنگی، سینمایی و هنری ایران کماکان در سطح بینالمللی درخشیده و گفتمان مقاومت و استقلال را ترویج میکند.
· در عرصه سیاست: دیپلماسی فعال و هوشمندانه ایران، جایگاه آن را در مجموعهای از بلوکهای قدرت جهانی تثبیت کرده و توانسته در سختترین شرایط، ائتلافهایی استراتژیک شکل دهد.
واجب ملی: هوشیاری و تقویت مصونیت روانی
اعتراف نتانیاهو، یک «هشدار قرمز» برای تمامی اقشار ملت، نخبگان، رسانهها و مسئولان است. مقابله با این «آخرین اسلحه» نیازمند اقداماتی چندسطحی است:
· سواد رسانهای: شهروندان باید با هوشیاری کامل، محتوای تولیدشده در این پلتفرمها را رصد کرده و از انتشار اخبار و تحلیلهای یأسآور و بیاساس خودداری کنند.
· تولید محتوای متقابل: نهادهای فرهنگی و رسانههای متعهد موظفند با تولید محتوای حرفهای، واقعی و امیدبخش، روایت حقیقی اقتدار و مقاومت ایران را به تصویر بکشند.
· شفافیت و پاسخگویی: مسئولان با شفافیت در بیان مشکلات و همزمان، تاکید بر نقاط قوت و دستاوردها، میتوانند سپر دفاعی جامعه در برابر القائات دشمن باشند.
سخن پایانی
رژیم صهیونیستی که خود را در میدان نبرد سخت شکستخورده میبیند، اکنون میکوشد تا جنگ را به حیاط خلوت ذهنهای ما بکشاند. آنها امید دارند که ما با دستان خود، بنیانهای امید و اراده ملی را ویران کنیم. اما تاریخ ثابت کرده است ملتی که چهار دهه در سختترین جنگها و تحریمها تاب آورده، به خوبی میداند که «امید» و «ایمان» تنها سلاحهایی هستند که دشمن هیچ گاه نخواهد توانست آنها را مغلوب کند. وظیفه ما امروز، محافظت از این سرمایههای بزرگ در برابر سمی است که دشمن از طریق آخرین سنگرش—پلتفرمهای رسانهای—به سوی ما نشانه رفته است.
