به گزارش ندای رسا، سیده زینب موسوی، کارشناس تربیت اجتماعی در شبکه جهانی الاهواز بیان داشت: پدر و مادر نخستین الگوهای فرزندان در مراحل اولیه زندگی هستند، رفتارهای والدین برای کودکان زیر هفت سال که مرحله ای مهم در شخصیت سازی است، الگویی برای رفتار فرزندان و مقطعی مهم در تکوین شخصیت آن ها هستند.
وی افزود: گاه دانسته یا ندانسته، والدین رفتاری را به فرزندان خود انتقال می دهند که در شخصیت آن ها به صورت مثبت یا منفی نهادینه می شود، در موراد مثبت این رفتار در تربیت حسنه کودکان موثر است اما رفتارهای نادرست علاوه بر کودک خانواده ها را نیز در آینده با مشکل روبرو خواهد کرد و ناهنجاری برای جامعه است، پدر یا مادری که به فرزندان خود دروغ به اصطلاح سفید را آموزش می دهند در واقع رفتاری نادرست را در وی نهادینه کرده اند.
وی گفت: تربیت به معنای دقیق آن، آموزش انتخاب بهترین روش ها در موقعیت و شرایط خاص می باشد، و الگوگیری گزینه ای است که شخص به کمک آن انتخابی بهتر را به آسانی انجام می دهدو از این رو اینکه ما الگوی مناسب شخص را در دسترس او قرار دهیم کمک خوبی به انتخاب شایسته او است، همانند سازی در زمینه های گوناگون از دوران کودکی آغاز می شود، کودک از پنج ماهگی به تقلید حالات و حرکات اطرافیان می پردازد و خود را در مسیر هماهنگی و همانند سازی قرار می دهد، با افزایش سن و تجارب ذهنی، تقلید به صورت آگاهانه صورت و در حیطه اراده قرار می گیرد.
در الگو سازی برای کودک از گزینه محبت استفاده کنید، مثلا وقتی نماز می خوانیم به جای اینکه از همسرمان بخواهید کودک را از بازی اش باز داشته از شما دور کند، قبل و بعد از نماز و بر سر سجاده دستی بر سر کودک خود بکشید و او را مورد تفقد و محبت قرار دهید.
موسوی عنوان داشت: چون فرزندان والدین خود را دوست دارند از آن ها تقلید می کنند و این تقلید گام نخست تربیت است، این اتفاق در سنین هفت سالگی رخ می دهد و در مراحل بالاتر تغییر به کندی صورت می گیرد، در بسیاری از موارد والدین به مراکز مشاوره مراجعه و از سرپیچی فرزندان گله می کنند، برای یافتن حل این مشکل باید به سنین اول رشد کودکان و نحوه برخورد با آن ها بازگشت در واقع ما کودکان را در این مسیر قرار دادیم و کار امروز نتیجه برخوردهای دیروز است.
صداقت در رفتار، مرحله نخست الگو سازی برای فرزندان
وی گفت: پس بدون شک رفتارهای ما در تشکیل شخصیت فرزندانمان موثر است، این رفتار و هدایت توسط ما در سنین نخست رخ می دهد، اما در این میان سوالی مهم وجود دارد، آیا به صرف اینکه انسان خوب و با ایمانی هستیم فرزندانمان نیز مانند ما خواهند شد، به اصطلاحی خوب بودن شخصی برای الگو بودنش کافی است!
در پاسخ به این سوال باید گفت که الگو سازی یک نوع فن و هنر است، صرف اینکه ما انسان خوبی باشیم برای تربیت درست فرزندان کافی نیست ما باید در ابتدا مفهوم درست تربیت را بدانیم، هر گاه ما مراحل رشد و نمو و تربیت را بدانیم در آن زمان می توانیم در جهت الگو سازی گام برداریم، ما باید بدانیم چگونه رفتار کنیم، ما ناخودآگاه الگویی برای رفتار فرزندان هستیم اما این که چگونه آن ها را هدایت کنیم بحث دیگری است، تنبیه برای فرزندان بزرگترین آسیب است، تنبیه بدنی فرزندان سبب از بین رفتن رابطه عاطفی بین ما و فرزندانمان می شود، هماهنگی میان رفتار و گفتار از عوامل مهم تربیتی است، کودکان این موارد را به خوبی درک می کنند و آن ها را تجزیه و تحلیل می کنند، با افزایش سن فرزندان بخش مهمی از این رفتارها و تجزیه و تحلیل ها به همراه او می مانند، هر چقدر ما بتوانیم به صورت عملی رفتارها را فرزندان نهادینه کنیم در الگو سازی موفق عمل کردیم اما میزان صداقت رفتارهای ما چیزی است که در الگو سازی حرف اول را می زند.
این کارشناس تربیتی عنوان کرد: در الگو سازی نباید خستگی به خود راه داد، خستگی در مراحل نخست تربیت سازی سبب بی تاثیر بودن مسیر الگو سازی برای فرزندان می شود.برای مثال برای نهادینه کردن مساله حجاب نزد دختران، نحوه توجیه فرزندان و پاسخ به پرسش های آن ها می تواند گامی در نهادینه کردن این وظیفه شرعی است.
موسوی بیان کرد: دلیل اهمیت تاکید بر سنین کودکی در امر الگو سازی این بوده که امکان تغییر در مراحل بالاتر بسیار سخت تر است، از سوی دیگر تربیت دختر و پسر با یکدیگر متفاوت است، همچنین سهل انگاری در تربیت کودکان در این دوره کار اشتباهی است، بکارگیری محبت و احترام برای یاد دهی بسیار مهم است، راه درست را باید با بکارگیری این دو گزینه به فرزندانمان آموزش دهیم، به صورتی که رفتار و گفتار ما یکی باشد.
وی گفت: والدین ممکن در راه تربیت فرزندان با مشکلاتی روبرو شوند برای حل چنین مشکلاتی بهترین گزینه ها می توانند، مراکز مشاوره، کارشناسان تربیت، مراجعه به کتاب های تربیتی، مشارکت دادن فرزندان در امور فرهنگی مساجد و یا تغییر روش های تربیتی باشد.
