در برنامه «بدوه» شبکه جهانی الاهواز مطرح شد؛هشدار دکتر امیری درباره تبعات چشم و هم‌چشمی؛ ریشه بسیاری از ناهنجاری‌های اجتماعی مقایسه‌های نابجاست

دکتر محمد امیری در ابتدای سخنان خود در برنامه «بدوه»، چشم و هم‌چشمی را یکی از آسیب‌های جدی در روابط اجتماعی و خانوادگی امروز دانست و اظهار داشت: متاسفانه بسیاری از افراد جامعه به جای تمرکز بر رشد شخصی و داشته‌های خود، مدام در حال رصد زندگی دیگران و مقایسه ظواهر زندگی آن‌ها با باطن زندگی خود هستند. این مقایسه‌های نابرابر، بذر کینه، حسادت و نارضایتی را در دل افراد می‌کارد.

تفاوت رقابت سالم با حسادت مخرب
این روانشناس با تفکیک قائل شدن میان «غبطه» و «حسادت» تصریح کرد: در دین و اخلاق ما، غبطه خوردن به معنای آرزوی داشتن نعمتی شبیه به دیگری بدون زوال آن نعمت از فرد مقابل، امری پسندیده و محرک پیشرفت است. اما چشم و هم‌چشمی غالباً ریشه در حسادت دارد؛ جایی که فرد نه تنها خواهان داشته‌های دیگران است، بلکه از داشتن آن نعمت توسط دیگری نیز رنج می‌برد.

وی افزود: رقابت سالم باعث می‌شود انسان تلاش کند تا نسخه بهتری از خود بسازد، اما در چشم و هم‌چشمی، هدف صرفاً «رو کم کنی» و نمایش تجملات است که هیچ پایانی ندارد و تنها به فرسودگی روانی منجر می‌شود.

فضای مجازی؛ ویترین دروغین خوشبختی
دکتر امیری با انتقاد از نقش شبکه‌های اجتماعی در تشدید این پدیده گفت: امروزه فضای مجازی به ویترینی برای نمایش لحظات گزینش‌شده و اغلب غیرواقعی از زندگی افراد تبدیل شده است. کاربران با دیدن عکس‌های روتوش شده و لبخندهای مصنوعی دیگران، دچار احساس حقارت و عقب‌ماندگی می‌شوند و برای جبران این حس کاذب، دست به خریدهای غیرضروری و رفتارهای نمایشی می‌زنند.

وی تاکید کرد: باید به خود و فرزندانمان بیاموزیم که آنچه در اینستاگرام و سایر پلتفرم‌ها می‌بینیم، تمام واقعیت زندگی افراد نیست و نباید آرامش خود را فدای رقابت با تصاویر ساختگی کنیم.

عزت‌نفس پایین، ریشه اصلی مقایسه
این کارشناس خانواده، کمبود عزت‌نفس و اعتماد‌به‌نفس را عامل اصلی گرایش به چشم و هم‌چشمی دانست و بیان کرد: انسانی که از درون احساس ارزشمندی می‌کند و اهداف مشخصی برای زندگی خود دارد، نیازی به تایید دیگران از طریق نمایش دارایی‌هایش ندارد.

دکتر امیری در پایان خاطرنشان کرد: برای درمان این ناهنجاری، باید فرهنگ شکرگزاری و قناعت را در خانواده تقویت کنیم و به جای تمرکز بر «داشته‌های مادی»، بر «ارزش‌های انسانی» و آرامش درونی متمرکز شویم. تنها در این صورت است که می‌توانیم از چرخه بی‌پایان مصرف‌گرایی و رقابت‌های پوچ رهایی یابیم.